لغت نامه دهخدا
استعرار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) ظاهر شدن و درگرفتن گر: استعَرَّ الجرب الابل؛ ظاهر شد و درگرفت گر شتران را. ( منتهی الارب ).
استعرار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) ظاهر شدن و درگرفتن گر: استعَرَّ الجرب الابل؛ ظاهر شد و درگرفت گر شتران را. ( منتهی الارب ).