لغت نامه دهخدا
( آدرخش ) آدرخش. [ رَ ] ( اِ ) برق. || درخش. صاعقه. آتش آسمانی:
نباشد زین زمانه بس شگفتی
اگر بر ما ببارد آدرخشا.رودکی.خصمت بود به جنگ خف و تیرت آدرخش
تو همچو کوه و تیربداندیش تو صدا.اسدی.و بهر دو معنی با ذال نقطه دار نیز آمده است. || سرما. || رعد. ( برهان ).
ادرخش. [ اَ رَ ] ( اِ ) درخش. برق آتش آسمانی که به تازی صاعقه خوانند. ( آنندراج ). بعضی صاعقه و رعد را گفته اند و بقول اکثر لغتی است در درخش و بقول سامانی درخش مخفف آذرخش است: برق بالفتح؛ درخش و ادرخش. ( منتهی الارب ). و رجوع به آذرخش شود.
