محال گو ی

محال گوی. [ م ُ ] ( نف مرکب ) بیهوده گو.ترفندباف. یاوه گوی. یافه درای: ترشروی باشند و متکبر و محال گوی و بخیل و رعنا. ( سیاست نامه ).

( محال گو ی ) ( صفت ) بیهوده گو ترفند باف: و اگر ندیمانش ( ندیمان شاه ) ترشروی باشند و متکبر و محال گوی و بخیل و رعنا بدانند که پادشاه ناخوش خوی و بد طبع... باشد.

💡 مُرید راه خدا گر طمع کند به خدا که بی دلیل به جایی رسد محال است آن

💡 محال است كه شخص به ملكوت آسمانها راه يابد بدون آنكه دو مرتبه متولد شده باشد.

💡 چهار محال بختیاری - یزد - کردستان و آذربایجان ) به این منطقه آمده اند.

💡 1 - آنچه فى نفسه ميان دوچيز است مثل عدد چهار كه بين عدد دو و عدد شش ‍ قرار دارد كهانحراف از وسط بودن براى اين عدد محال است.

💡 ما را هوس وصل لب و زلف تو هیهات! عمر خضر و آب بقا، فکر محال است!

💡 ور چنین است چه گوئی که خدا از بر ماست؟ سخنت سوی خردمند محال و هدر است