شکر گون

💡 از آن اغما چو هوشی تازه کردم خدا را شکر بی اندازه کردم

💡 شکر تو بر من فراوان واجبست ای شهریار از فراوانی ندانم گفت شکرت را کدام

💡 در آن عصر باستانی، اشعار شاعران بزرگ همواره از زیبایی‌های طبیعت و گل‌های شکر گون که در دشت‌ها می‌رویید، تمجید می‌کردند.

💡 نور خورشید در هنگام غروب، آسمان را به رنگی شکر گون و گرم تبدیل می‌کرد که تماشای آن برای همه بسیار خیره‌کننده بود.

💡 او لباسی با پارچه‌ای لطیف و رنگی شکر گون بر تن داشت که با زیبایی چهره‌اش هماهنگی بسیار چشمگیری ایجاد می‌کرد.