ذات لوث

ذات لوث.[ ت ُ ل َ ] ( اِخ ) موضعی است. راعی راست:
و اظعان طلبت بذات لوث
یزید رسیمها سرعاً و لینا
انخن جِمالهن بذات غسل
سراةالیوم یمهدن الکدونا.

موضعی است.

💡 خداوندا! بارالها! مادستمان از همه چيز كوتاه و خود مى دانيم كه ناقص و ناچيزيم و لايقدرگاه تو و فراخور بارگاه قدس تو چيزى نداريم. سرتا پا نقص و عيب و ظاهر وباطن ما به لوث معاصى و مهلكات و موبقات آغشته است. ما چه هستيم كه اظهار ثناى توكنيم ؟ جايى كه اولياى تو گويند: افبلسانى هذاالكال اشكرك ؟ (597) و عجز و ضعف و قصور خود را اعلان كنند، مااهل معصيت و محجوبين از ساحت كبريا چه بگوييم ؟ جز اينكه با لقلقه لسان عرض كنيمرجاء مابه مراحم تو است و اميد و ثقه ما بهفضل و مغفرت تو است و به وجود و كرم آن ذات مقدس است. چنان چه در لسان اولياى تووارد است (598).

💡 ه: همان طور كه در حكمت نظرى برخى از اسما و اوصاف طبق پندار ملحدان و مشركان بهخداوند اسناد داده مى شود و قرآن كريم ذات مقدس الهى را از لوث همه آنها طاهر مى داند،نظير شريك داشتن، در حكمت عملى نيز چنين است؛ عده اى بر اثر خلط مقام ذات و مقامفعل، برخى از كارها را به مقام ذات الهى اسناد داده و آنها را واقع بر ذات خداوند مىپنداشتند و قرآن كريم ساحت قدس الهى را از آسيب آن كارها مصون مى داند؛ مانند ظلم كهگروهى مى پنداشتند مى توانند به خداوند آسيبى برسانند و بر او ستم كنند. قرآنكاملا ذات مقدس خداوند را محفوظ مى داند؛ چنان كه سود اطاعت مطيعان به خدا نمى رسد،ضرر عصيان نيز به خدا نمى رسد.