کاسه ٔ مهتابی

کاسه مهتابی. [ س َ / س ِ ی ِ م َ ] ( اِ مرکب ) لنتر. آئینه ای بوده که از بالای برج میدان جنگ را روشن میکرده. ( مجمل التواریخ گلستانه ص 215 ): کاسه های مهتابی در جمیع بروج روشن نموده که صحرا و قلعه مانند روز روشن گردید. ( مجمل التواریخ گلستانه ).

آئینه بوده که از بالای برج میدان جنگ را روشن میکرده

💡 از بناگوش تو شد روی زمین مهتابی آسمان یاد ندارد سحری بهتر ازین

💡 شب‌های مهتابی مناسب این بازی نیست زیرا نور مهتاب باعث برملا شدن پناهگاه‌ها می‌شود.

💡 عافیت دل را به تنگ آورده، می خواهم سلیم این کتان را جلوه در بازار مهتابی دهم

💡 خوش آنکه با آن مه‌شبی گلدشت مهتابی کند پیمانه‌اش در آستین میناش پنهان در بغل

💡 زه آه سرد خالی نیست هرگز سینه ام صائب که راسی شب بود در خانه مهتابی که من دارم

💡 چون بپوشم ز کس این قصه که با همچو منی آفتابی چو تو می در شب مهتابی خورد