چشمه ٔ حیوان

چشمه حیوان. [ چ َ / چ ِ م َ / م ِ ی ِ ح َی ْ / ح ِی ْ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آب حیوان. ( ناظم الاطباء ). چشمه ای است که هر کس از آب آن بخورد زنده جاوید می شود و خضر پیغمبر از آن آب خورده است.مرادف چشمه خضر. ( از فرهنگ نظام ). کنایه از آب حیات و آب زندگی. چشمه حیات. چشمه زندگی:
سخای او به چه ماند؟ به معجز عیسی
لقای او به چه ماند؟ به چشمه حیوان.فرخی.از دو رخ تو نور برد چشمه خورشید
وز دو لب تو طعم برد چشمه حیوان.قطران.گر تو خود گوسفند او باشی
بخوری آب چشمه حیوان.ناصرخسرو.چاشنی گیران از چشمه حیوان گوئی
شربت شاه سکندر سیر آمیخته اند.خاقانی.کآب جگر چشمه حیوان اوست
چشمه خورشید نمکدان اوست.نظامی.چگونه چشمه حیوان بدست آرم بدین وادی
که اندر قعر تاریکی چو اسکندر فروماندم.عطار.ز کار بسته میندیش و دل شکسته مدار
که آب چشمه حیوان درون تاریکی است.سعدی.تشنه سوخته بر چشمه حیوان چو رسد
تو مپندار که از پیل دمان اندیشد.سعدی.رجوع به چشمه حیات و چشمه خضر و چشمه زندگی شود. || کنایه از لب و دهان معشوق:
بسیار چو ذوالقرنین آفاق بگردیده ست
این تشنه که میمیرد بر چشمه حیوانت.سعدی.چه گویم آن خط سبز و دهان شیرینت
بجز خضر نتوان گفت و چشمه حیوان.سعدی.

💡 آتشینا آب حیوان از کجا آورده‌ای دانم این باری که الحق جان فزا آورده‌ای

💡 من و می‌خانه، خضر و راه ظلمات که می با آب حیوان فرق دارد

💡 عدو را بتیغ آتشی و ولی را بدست و سخن آب حیوان و کوثر

💡 نشد نصیبم از آن بوسه چه حالست این که تشنه مردم و لعل تو آب حیوان داشت

💡 ای تو سرچشمه حیوان و حیات همگان جوی ما خشک شده‌ست آب از این سو بگشا

💡 گرچه صائب آب حیوان می دهد عمر ابد حفظ آب روی خود آب بقای دیگرست