ویل جوی

ویل جوی. [ وَ / وِ ] ( نف مرکب ) جوینده ویل. مصیبت خواه. خواهان اندوه کسی را:
بداندیش دشمن بود ویل جوی
که تا چون ستانی از او چیز اوی.بوشکور.

جوینده ویل مصیبت خواه.

💡 وَیْلٌ یَوْمَئِذٍ لِلْمُکَذِّبِینَ (۲۴) ویل آن روز دروغ زن گیران را.

💡 وَیْلٌ یَوْمَئِذٍ لِلْمُکَذِّبِینَ (۳۷) ویل آن روز دروغ زن گیران را.

💡 بچاه ویل همی ماند این سرا که در آن هر آنکه افتد در خانمانش واویلاست

💡 از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی و باشگاه فوتبال پورت ویل اشاره کرد.

💡 نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد در هفتاد و نهمین دوره جوایز اسکار، ویل اسمیت

💡 چو آن‌ گروه دو فرسنگ راه ببریدند به امر یزدان پروای و ویل شدکه ودر