ناصیه کوب

💡 جوی در وجود خود از مردمی نیابم هیچ عرق ز ناصیه بیرون جهد که شرم کجاست

💡 در بارگه سلطنتم چون گذرت نیست بر ناصیه ماه ببین نقش سریرم

💡 صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم وز ناصیه بخت سیاهی ندمیدیم

💡 تا بود ناصیه صبح درخشان از نور تا ز آیینه شب صیقل مه زنگ زد است

💡 چون می توان به رهگذر دوست خاک شد بر خاک راه ناصیه سودن چه احتیاج؟

💡 چون سجده بت گرم شود ناصیه سوزم چون تیغ صنم کند شود بهیده میرم