قرینه تقابل

[ویکی فقه] به استنباط یک معنا از تقابل میان دو لفظ «قرینه تقابل» گفته می شود.
تقابل، به معنای رو به رو بودن دو چیز است. اگر گوینده ای در سخن خود، دو لفظ را در مقابل هم قرار دهد، به گونه ای که از تقابل آن دو، معنای تازه ای پیدا شود «قرینه تقابل» شکل می گیرد؛
← مثال
۱. ↑ ترمینولوژی حقوق، جعفری لنگرودی، محمد جعفر، ص۵۴۲.
منبع
فرهنگ نامه اصول فقه، تدوین توسط مرکز اطلاعات و مدارک اسلامی، ص۶۳۰، برگرفته از مقاله ««قرینه تقابل».
...

💡 ای صاف‌تر تو را ز هر آئینه سینه‌ای آرد مگر در آینه رویت قرینه‌ای

💡 چندوجهی‌هایی که نماد اشلفلی آنها قرینه باشند، دوگان یکدیگرند.

💡 ملک ز خشم بتوفید و لب‌ گزید و گزید سنانگذار سپاهی قرینه با قارن

💡 قرینه نیست در آوارگی مرا که مدام مسافرم من و عنقا در آشیان خود است

💡 نشناسدم کسی که ندارم قرینه ای عنقا نهفته ماند ز مثل عدیم خویش