طین حیا

طین حیا. [ ن ِ ح َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) صورتیست از طین خیا. رجوع به طین بلد مصطکی شود.

صورتیست از طین خیا

💡 که کی باشد کو بپوشد روی آب طین کی باشد کو بپوشد آفتاب

💡 یقین در جان خود دیدار طین دید عیان در ذات خود عین الیقین دید

💡 دانه‌هایی که رفت زیر زمین نیست گشت و گداخت اندر طین

💡 گفت ما گشتیم چون جان بند طین آفتاب جان توی در یوم دین

💡 چنان اندر صفات و ذات ره داشت که اندر طین یقین دیدار شه داشت

💡 ترا نقاش حاصل نقش بینی از آن خود را تو چون طین بخش بینی