طایفه آبیل، یکی از طایفههای کهن و شناختهشده بلوچ سیستانی است که در استان سیستان و بلوچستان، بهویژه در مناطق زابل، میانکنگی، سیاهپشته، و نواحی اطراف دریاچه هامون ساکناند. طبق نوشته محقق انگلیسی جی. پی. تیت در کتاب سیستان، ریشه تاریخی این قوم به ایالت اوتارپرادش هند بازمیگردد و از تبار اقوام کهن «ابهیریا» دانسته شدهاند که در گذشته در سواحل دریای عمان و بلوچستان پاکستان زندگی میکردند.
افراد این طایفه معمولاً دارای پوست سفید یا سبزه، قامتی بلند و نیروی بدنی بالا هستند و به دلاوری و خوی جنگجویی شهرت دارند. در طول تاریخ، بخشی از آنان پس از درگیری با هندوها به بلوچستان پاکستان مهاجرت کرده و سپس به مناطق چخانسور و گُنگ در افغانستان کوچیدهاند. در حال حاضر نیز جمع بزرگی از خانوادههای آبیل در زابل، زاهدان، و مناطق مرزی میلک زندگی میکنند و از روستاهای شاخص آنان میتوان به روستای آبیل، هابیل، عبدالرحیم آبیل، آبیل پل رنده، خمک کمپاداره راه آبیل، و ابراهیمآباد آبیل اشاره کرد.
طایفه آبیل از نظر تاریخی و فرهنگی جایگاه ویژهای در سیستان دارد. تپههای تاریخی آبیل در روستای آبیل، از آثار ارزشمند این منطقه است که قدمت آن به قرون چهارم تا نهم هجری قمری میرسد. شغل سنتی این قوم در گذشته دامداری و کشاورزی بوده است. همه افراد این طایفه از یک نژاد و ریشه مشترک هستند و بزرگان آنان، از جمله حاج بلوچخان آبیل (ریشسفید فعلی)، کاظم آبیل، عبدالرحیمخان آبیل، حاج خواستی ابیل و حاج شیرمحمد هابیل، از سرداران و چهرههای سرشناس قوم به شمار میروند. نام «آبیل» نیز برگرفته از منطقهای در شمال دریاچه هامون است که نیاکان این طایفه در آن زندگی میکردهاند.
