دشمن گشتن

دشمن گشتن. [ دُ م َ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) دشمن شدن. خصومت پیدا کردن. عداوت یافتن:
غریبی دوستی با من گرفته ست
مرا از دوستی گشته ست دشمن.ناصرخسرو.دوست دشمن گشت و دشمن دوست شد خاقانیا
آن زمان کاقبال بی ادبار بینی بر درت.خاقانی.

دشمن شدن. خصومت پیدا کردن.

💡 بروز مرگ، شنیدم که پیر کنعان گفت که دوست دشمن جان است اگر چه فرزند است

💡 کسی که زهر نخورده است شهد نشناسد ز دشمنان مزه دوستان شود پیدا

💡 فسرده ایست ز سرمای جهل دشمن او کزو عرق نه چکد جز، بر آتش موعود

💡 دوستان دولتت را باد در جنت مقام دشمنان عزتت را باد در سِجّین مقر

💡 من از رزم دشمن نیم بیمناک هم از جان شیرین مرا نیست باک

💡 هم از شهد، بر سر کشد دوست جام هم از زهر، دشمن شود تلخ کام