داغ بناگوش

داغ بناگوش. [ ب ُ ] ( ص مرکب ) که بناگوش وی داغ شده باشد. که بناگوش وی بآهن تفته داغ کرده باشند.

که بنا گوش وی داغ شده باشد

💡 صبر و آرام و دل و هوش ز من بگرفتند وانگه از خط بناگوش براتم دادند

💡 به حسن خال و بناگوش اگر نگاه کنی نظر تو با قد و بالای خود نیندازی

💡 گفتم ای صبح بناگوش چسانی بازلف گفت عمریست بشب دست و گریبان بودم

💡 تا خط سبز تو از طرف بناگوش دمید از پی شام سیاهم سحری پیدا نیست

💡 طی شد ایام جوانی از بناگوش سفید شب شود کوتاه، چون صبح از دو جانب سر زند

💡 هلال عنبرینی کز بناگوش تو طالع شد سیه سازد به چشم مهر عالمتاب، عالم را