خورده ٔ ادیم

خورده ادیم. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ی ِ اَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) باقیمانده سفره. ( یادداشت بخط مؤلف ).، خورده ادیم. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ اَ ] ( اِ مرکب ) مازویی که در دباغت چرم بکار می برند. ( ناظم الاطباء ).

مازویی که در دباغت چرم بکار می برند

💡 من ز افلاکم رفیق من ز خاک سر خوش و نا خورده از رگهای تاک

💡 از بس که مرغ من ز قضا طبل خورده است گل را خیال چنگل شهباز می‌کند

💡 تو بدان عادت که او را پیش ازین خورده بودی ای وجود نازنین

💡 هزاران تیر محکم خورده بر دل چو آهو می‌دود دو پای در گل

💡 با غذای خاک نتوانیم زیست ما که شرب روح قدسی خورده‌ایم