حکم خودستایی

[ویکی فقه] حکم خودستایی (قرآن). تعریف و تمجید و بازگویی نکات مثبت خود، خودستایی است، عملی قبیح است که از نتایج عجب است. خودستایی و خود را برگزیده و ممتاز دانستن، مورد نکوهش قرآن است.
خودستایی، حرام و ناپسند است.«الم تر الی الذین یزکون انفسهم بل الله یزکی من یشاء ولا یظلمون فتیلا• انظر کیف یفترون علی الله الکذب وکفی به اثمـا مبینـا؛. آیا ندیدی کسانی را که خودستایی می کنند؟! (این خود ستاییها، بی ارزش است؛) بلکه خدا هر کس را بخواهد، ستایش می کند؛ و کمترین ستمی به آنها نخواهد شد• ببین چگونه بر خدا دروغ می بندند! و همین گناه آشکار، (برای مجازات آنان) کافی است».در این آیه اشاره به یکی از صفات نکوهیده شده که گریبانگیر بسیاری از افراد و ملتها می شود و آن خودستایی و خویشتن را پاک نشان دادن و فضیلت برای خود ساختن است. «.. فلا تزکوا انفسکم هو اعلم بمن اتقی؛ ببین چگونه بر خدا دروغ می بندند! و همین گناه آشکار، (برای مجازات آنان) کافی است».
خودستایی جایز
خودستایی برای غرض صحیح جایز است.«قال اجعلنی علی خزائن الارض انی حفیظ علیم؛ (یوسف) گفت: «مرا سرپرست خزائن سرزمین (مصر) قرار ده، که نگهدارنده و آگاهم».(از این آیه استفاده می شود که برای غرض صحیح می توان از خود ستایش کرد. )

💡 چو رسی به بزم قربش، مزن از وجود خود دم که خلاف عقل باشد، بر یار خودستایی

💡 خودستایی پیشهٔ شیطان بود آنکه خود را کم زند مرد آن بود

💡 چه تفاوت است صوفی زتوتافقیه خودبین برو ای فقیه تن زن ز حدیث خودستایی

💡 یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشند جنس هنر ندارد، زان روی خود فروشند

💡 ز بس از خودستایی‌ها کشیدم ذلت و خواری به دوش خود ز ما و من گرفتم بار بیزاری