تابی

تابی. ( حامص ) در ترکیبات حاصل مصدر ( اسم معنی ) سازد: رسن تابی، ریسمان تابی، زه تابی، خوش تابی، بدتابی، بی تابی، سرتابی، زهتابی، پرتابی، کم تابی، آهن تابی، روی تابی، ریگ تابی، چرکتابی. در حقیقت «ی » حاصل مصدر ( اسم معنی ) به آخر کلمات مختوم به «تاب » ( اسم فاعل مرخم ) پیوسته است.
تابی. ( اِخ ) یکی از شعرای عثمانی است از اهالی استانبول و پدرش یکی از درویشان امیر بخاری بوده در طریق علمی مشی کرده در برخی از بلاد بمنصب قضاوت منصوب شده و در طریق حج وفات یافته است. وی خوشنویس هم بود. ( قاموس الاعلام ترکی ).
تأبی. [ ت َ ءَب ْ بی ] ( ع مص ) ( از «اب و» ) پدر گرفتن کسی را. ( آنندراج ): تأبی فلان ٌ فلاناً؛ پدر گرفت فلان، فلان را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
تأبی. [ ت َ ءَب ْ بی ] ( ع مص ) ( از «اب ی » ) گردنکشی کردن. ( آنندراج ). تأبی بر کسی؛ گردن کشی کردن از وی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

( تأبی ) (تَ أَ بّ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) سرکشی کردن، سرباز زدن. ۲ - (اِمص. ) سرکشی، گردنکشی.
(تَ اَ بّ ) [ ع. ] (مص م. ) کسی را به پدری گرفتن.

کسی را به پدری گرفتن.
سرکشی کردن، گردن کشی کردن.

۱- ( مصدر ) سر کشی کردن سرباز زدن. ۲- ( اسم ) سرکشی گردن کشی.
پدر گرفتن کسی را

کسی را به پدری گرفتن.

💡 شب من از چه سبب تیره تر بود هر روز چو از رخ تو به هر خانه آفتابی هست

💡 ال-موختابیاه یک منطقهٔ مسکونی در یمن است که در استان حضرموت واقع شده‌است.

💡 آفتابی از شمال آید به چشمم جلوه‌گر وافتابی دیگر اندر مشرق از وی نور تاب

💡 الجمل و النصرة لسید العترة فی حرب البصرة کتابی از ابوعبدالله محمد بن نعمان (شیخ مفید) است.

💡 سوی حق چون بشتابی تو چو خورشید بتابی چو چنان سود بیابی چه کنی سود و زیان را