جرعه فشاندن

جرعه فشاندن. [ ج ُ ع َ / ع ِ ف ِ دَ ] ( مص مرکب ) یک آشام یا شراب افشاندن:
ما صبوحی طلبان صوفی صافی نفسیم
جرعه بر صبح فشاند لب میخواره ما.طالب آملی ( از ارمغان آصفی ).دیده می پالای و گیتی خاکپای
جرعه های این بر آن خواهم فشاند.خاقانی.

یک آشام یا شراب افشاندن

💡 توان ز وصل برومند شد ز چشم سفید که از شکوفه فشاندن ثمر سفید شود

💡 بر دل غبار رشک فشاندن چه لازم است آیینه را به باطن پاک حیا گذار

💡 همه بتیر فشاندن بسان آرش و گیو همه بتیغ کشیدن چو رستم دستان

💡 بر لعل لبت جان ز سر شرق فشاندن سهل است ولی زیره به کرمان نتوان برد

💡 گفتی ز درد من نگرستی و برحقی فرق است از فشاندن خون تا گریستن

💡 گردست فشاندن به دو عالم نتوانی در دامن عزلت بشکن پایی اگر هست