بجستن

بجستن. [ ب ِ ج ُ ] ( مص ) جستن. طلب. طلب کردن. جویا شدن. و رجوع به جستن شود.
بجستن. [ ب ِ ج َ ] ( مص ) جستن. || گریختن. فرار کردن. رهائی یافتن: برجست و خواست که او را بکشد، وزیر بجست. ( مجمل التواریخ والقصص ).
- بجستن اندام؛ اختلاج عضو. خلجان. زدن. ضربان. و رجوع به جستن شود.
- بجستن باد؛ هبوب.وزیدن. رها شدن. بیرون شدن: هرگاه باد بجستی شاخ درخت برطبل رسیدی. ( کلیله و دمنه ).
آن یکی نائی که نی خوش میزدست
ناگهان از مقعدش بادی بجست.مولوی.

جستن یا گریختن.

فرار کردن
be jastan

💡 همه از جرعه‌اش مدهوش و مستند همه از جوی بیراهی بجستند

💡 سپه گردش اندر به گشتن شتافت بجستند چندی درش کس نیافت

💡 چو دیدند او را چنان با ستیز بجستند ناگاه راه گریز

💡 یک وَجَب از شاخه بجستند باز بوسه که رد شد بنشستند باز

💡 بماندند آن هر دو بیرون ز جا بجستند نیرو همی از خدا

💡 دلیری بجستند گرد و سوار عنان پیچ و مردافگن و نیزه‌دار