جامه بالیدن

جامه بالیدن. [ م َ / م ِ دَ ] ( مص مرکب ) بالیدن به افراط از خوشی. ( بهار عجم از ارمغان آصفی ):
چون شمع هرکه سوخته داغ نیاز تو
بالیده جامه، جامه بخود از گداز تو.یوسف کازرونی ( از ارمغان آصفی ).

بالیدن بافراط از خوشی

💡 نیست‌ کلفت تن به تشریف قناعت داده را غنچه را صد پیرهن بالیدن از یک فر گل است

💡 گرد حسرت اینقدر سامان بالیدن نداشت ما همان یک ناله‌ایم اما جهان ‌کهسار بود

💡 همت به سواد طلبت ‌گرد جنون داشت نُه چرخ ز بالیدن یک آبله سر زد

💡 آمد و از تنگی جا جبهه پرچین کرد و رفت بر خود از ذوق قدوم دوست بالیدن نداشت

💡 فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

💡 به خود بالیدن گردون هوایی در قفس دارد خلا می‌زاید ازکیفیت آبستن مینا