تشویر کردن

تشویر کردن. [ ت َش ْ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) خجل و شرمگین نمودن. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تشویر شود.

خجل و شرمگین نمودن

💡 ازان تشویر خون در جانش افتاد چو باران اشک بر مژگانش افتاد

💡 از نوک کلک خویش به اجرام نظم و نثر تشویر نوک سوزن نظّام داده‌ای

💡 گفت ای جان ودلم، بی حاصلم چون شود از تشویر تو جان ودلم

💡 الف برای فتوت ستاده بر هم دست چو مرد مجرم تائب بمانده در تشویر

💡 کند لطافت طبع تو بحر را حیران دهد شمایل حلم تو کوه را تشویر

💡 آفتاب اندر عرق گشته است غرق بسکه او ازرای تو تشویر خورد