لغت نامه دهخدا
چغته. [ چ َ غ َ ت َ / ت ِ ] ( اِ ) چوکَدَه. کفشی که طالشی ها برای رفتن در برف بر پای کنند. و رجوع به چوکده شود.
چغته. [ چ َ غ َ ت َ / ت ِ ] ( اِ ) چوکَدَه. کفشی که طالشی ها برای رفتن در برف بر پای کنند. و رجوع به چوکده شود.
(چُ تَ یا تِ ) (اِ. ) آلتی است که بعضی مردم گیلان و طالش، هنگامی که برف زیاد بر زمین نشسته به پای خود بندند تا در برف فرو نروند، قسمی راکت برف.
نوعی کفش که هنگام راه رفتن در روی برف به پا می کنند.
آلتی است که بعضی مردم گیلان و طالش، هنگامی که برف زیاد بر زمین نشسته به پای خود بندند تا در برف فرو نروند، قسمی راکت برف.