دوستر

دوستر.[ ت َ ] ( ص تفضیلی ) مخفف دوست تر. بهتر و عزیزتر و محبوب تر و لایقتر به دوستی. ( ناظم الاطباء ):
کیست از تازک و از ترک در این صدر بزرگ
که نه اندر دل وی دوستری از زر و سیم.ابوحنیفه اسکافی.- دوستر داشتن؛ بیشتر دوست داشتن. گرامی تر داشتن از. عزیزتر شمردن از: در باب تجمل و غلامان و... زیادتها فرمودی که او را دوستر داشتی. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 512 ).
ببخشد کشوری بر بانک رودی
ز ملکی دوستر دارد سرودی.نظامی.جهاندار از جهانش دوستر داشت
جهان چبود ز جانش دوستر داشت.نظامی.

مخفف دوست تر. بهتر.

💡 دی، دوستر آنکه بودم از جان امروز شده است خصم جانم

💡 سیف فرغانی چو غم از بهر اوست غم ز شادی دوستر دارد دلم

💡 من آن کس را بکشتن چون توانم که جانش دوستر دارم ز جانم

💡 نیست مرا دوستر از دوست دوست اوست مرا دوست مرا دوست اوست

💡 دارم چو دلت دوستر از جان و ندارم آن بخت که چونت بکشم تنگ به بربر

💡 شیخ الاسلام گفت: که رویم خود را شاگرد جنید می‌نمود، از یاران ویست، و مه ازوی. و من موئی از رویم دوستر دارم از صد جنید. و بوعبداللّه خفیف٭ گوید: که هرگز دیدهٔ من کس ندید، که در توحید سخن گفتید چنانک رویم.