تافتن سای

💡 خدائیست روی از خورش تافتن که در گاو و خر شاید این یافتن

💡 یقینم ای مرا چون عمر در خور که از پندم نخواهی تافتن سر

💡 چون رشتهٔ من پیش ز من تافتهاند بر تافتن است اصل و من میتابم

💡 نشاید تافتن از دلبری روی که نتوان یافتن دیگر از آن به

💡 خاموش که حاصل همه یک سخن است روی از همه تافتن به یار آوردن

💡 بگشای زلف تافتن اندر فتد بروز بنمای روی تا بشب اندر فتد خلل

💡 با نزدیک شدن ساعت غروب، سایه‌های بلند درختان بر روی زمین شروع به تافتن سای و کشیده شدن در پهنه وسیع دشت کردند.

💡 شاعر با توصیف تافتن سای در هنگام سپیده‌دم، سعی داشت فضای آرام و در عین حال وهم‌آلود طبیعت را در ذهن خواننده مجسم و زنده کند.

💡 در آن عصر خلوت، تافتن سای ستون‌های قدیمی بنای تاریخی، منظره‌ای بسیار زیبا و در عین حال غم‌انگیز در برابر چشمان گردشگران ایجاد کرده بود.