رسن تافتن

رسن تافتن. [ رَ س َ ت َ ] ( مص مرکب ) رسن تابیدن. ریسمان تافتن. ( از آنندراج ). تعویه. ( منتهی الارب ). عیل. ( تاج المصادر بیهقی ). مَسْد. ( دهار ) ( منتهی الارب ):
ز گور تا لب دوزخ بتافتم رسنی
زبهر بستن بار گناه بسیارم.سوزنی. || کنایه از فکر بر اصل کردن برای هلاک یا تخریب کسی. ( آنندراج ):
خصمت آمد به ته دار ز رفعت طلبی
پدر چرخ برایش چه نکو تافت رسن.ظهوری ترشیزی ( از آنندراج ).اترار؛ سخت تافتن رسن را. عَبْل؛ رسن را تافتن. ( منتهی الارب ). مَسْد؛ رسن نیک بتافتن. ( دهار ).

رسن تابیدن ریسمان تافتن یا کنایه از فکر بر اصل کردن برای هلاک یا تخریب کسی.

💡 منت ز تافتن زلف منع می‌کردم چنان شدی که کنون روی نیز می‌تابی

💡 شاه از آن گور بر نتافت ستور چون توان تافتن عنان از گور‌؟

💡 چون مجرد شد دل از حرص و هوی تافتن گیرد در آن نور خدا

💡 یاران مهربان را، رسم است، جور یاران بر تافتن ولیکن، این بار، بر نتابد

💡 چون دل تو پاک گردد از صفات تافتن گیرد ز حضرت نور ذات

💡 سر ز هوا تافتن از سروری است ترک هوا قوت پیغمبر‌ی است