بام نورد. [ ن َ وَ ] ( نف مرکب ) آنکه بام نوردد. آنکه بام را طی کند. آنکه بر بام رود بنردبان. || ( اِ مرکب ) آنچه بدان بر بام شوند. زینه. پایه. نردبان. آنچه طول ( ارتفاع ) بام را بدان نوردند. ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ). و رجوع به نوردیدن شود.
آنکه بام نوردد
💡 واگذار این لاشهٔ ناچیز را در نورد این راه آفت خیز را
💡 بر باره زمانه گذار و زمین نورد تندر صهیل و اختر سیر و قضا توان
💡 هم از تازی اسبان صحرا نورد هم از تیغ چون آب زهرا بخورد
💡 تا مسلمان کرد با خود آنچه کرد گردش دوران بساطش در نورد
💡 زمانه برین خواجهٔ سالخورد همی دیر ماند تو اندر نورد
