بار فکندن

بار فکندن. [ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بار افکندن. بار نهادن. بار بر زمین گذاشتن:
چون بار من ای سفله فکندی ز خر خویش
اندر خر تو چون که نگویم که چه بار است.ناصرخسرو.رجوع به بار و بار افکندن شود.

بار نهادن بار بر زمین نهادن

💡 بار گران، سبک به امید فکندن است عمری است بر امید عدم زنده ایم ما

💡 فکندم خویش را چون سایه پیشت فکندن پیشت افکند عظیمست

💡 دلیل راه توکل امید کوتاه است عصا ز دست فکندن عصای این راه است

💡 توان زندگان را فکندن ز پای ولی کشته هرگز نخیزد ز جای

💡 دست بگشاد است پیش سرو آزاده چنار پنجه در خواهد فکندن تا که با او برزدست

💡 نه توان بود بردبار و صبور نه فکندن توان ز پشت، این بار