باده ٔ شبگیر

باده شبگیر. [ دَ / دِ ی ِ ش َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) بمعنی صبوحی. حافظ گوید:
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نبود باده پرست.( از آنندراج ).

صبوحی

💡 نفس من ز تف ناله شبگیر بسوخت کس چو من سوخته ناله شبگیر مباد

💡 سه عیار و دلیر ملک و شبگیر که در رفتار پر می‌برد از تیر

💡 عاشقان را بهینه دستاویز آه شبگیر و نالهٔ سحر است

💡 عمریست ره بحلقه زلفش نبرده ای تا کی تو دم زناله شبگیر میزنی

💡 زن و مرد یک گله شبگیر را پذیره شد از روستا پیر را