ابن نحوی ابوالفضل یوسف بن محمد توزری تلمسانی

[ویکی فقه] اِبْنِ نَحْوی، ابوالفضل یوسف بن محمد بن یوسف نحوی تَوزَری تلمسانی (۴۳۳ـ محرم ۵۱۳ق/۱۰۴۱ ـ آوریل ۱۱۹م)، فقیه مالکی صوفی مسلک بود.
اصل او از توزر بود و در قلعۀ بنی حماد اقامت داشت. وی برای کسب دانش به سجلماسه و فاس مسافرت هایی نمود و سپس به قلعۀ بنی حماد بازگشت و در همان جا وفات یافت.
ابن زیات، یوسف بن یحیی، التشوف الی رجال التصوفه، ص۷۲، به کوشش آدولف فور، رباط، ۱۹۵۸م.
بیشتر شهرت وی به فقاهت اوست که به گفتۀ ابن ابار
ابن ابار، محمدبن عبدالله، التکلمه لکتاب الصله، ج۲، ص۷۴۰، به کوشش فرانسیسکو کودرا، مادرید، ۱۸۸۲م.
در علوم دینی و از جمله فقه مشایخ و اساتید متعددی را برای وی ذکر نموده اند که از جمله می توان محمد بن ابی الفرج مازری، ابوالحسن علی بن محمد لخمی و ابوزکریاء شقراطیسی را نام برد.
قاضی عیاض، عیاض بن موسی، ترتیب المدارک، ج۴، ص۷۹۲، به کوشش احمد بکیر محمود، بیروت/ طرابلس، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.
...

💡 در یک برنامه زنده تلویزیونی که از شبکه یک در ۲۶ شهریور ۱۳۸۸ پخش شد، حبیب اله تحویل پور، معاون فرهنگی شهرداری اصفهان، ضمن تکذیب عبور مترو از چهارباغ اصفهان گفت: «مترو از چهارباغ اصفهان گذر نکرده و مسیر آن بین خیابان شمس‌آبادی و چهارباغ است». در همین برنامه ابوالفضل قربانی، سخنگوی شورای شهر اصفهان، اظهار داشت که موضوع متروی اصفهان پس از رسیدن به خیابان چهارباغ سیاسی شده‌است

💡 با خشم و غضب دست آن جوان بيمار را گرفت، و كشان كشان او را از بين ازدحام جمعيت بهداخل حرم حضرت ابوالفضل عليه السلام برد و من بهدنبال آن دو حركت كردم، ديدم كه چگونه از حضرت عباس عليه السلام حاجت خواست.نزديك ضريح آن حضرت ايستاد و گفت:

💡 روزى در حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام نشسته بودم، ديدمپسربچه اى كه معلوم بود هنوز به حد تكليف نرسيده وارد حرم مطهر شد ومقابل ضريح حضرت ايستاد و كلماتى چند به زبان عربى با حضرت صحبت كرد.ناگهان مشاهده كردم كه از سقف حرم مطهر، شمشيرى كه نصب بودمقابل اين پسربچه بر زمين افتاد و پسربچه هم آن را گرفت و حركت كرد تا از حرمبيرون برود.

💡 آستان مقدس حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام تاريخى مشتركى با آستانهسيدالشهدا ابى عبدالله الحسين عليه السلام دارد و يكى از مهمترين زيارتگاههاى شيعيانجهان است.

💡 اينان برخى از اجداد مادرى حضرت ابوالفضل ( عليه السّلام ) هستند كه متصف به صفاتوالا و گرايشهاى عميق انسانى بوده اند و به حكم قانون وراثت، ويژگيهاى والاى خود رااز طريق ام البنين به فرزندان بزرگوارشمنتقل كرده اند.

💡 ۲. «دیوان رسالت و آیین دبیری از خلال تاریخ بیهقی»، یادنامه ابوالفضل بیهقی، چاپ اول، مشهد، انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد، ۱۳۵۰، ص، ۲۳۳–۲۷۲.