ابلیس قرانی

[ویکی فقه] ابلیس قرآنی. کلمه ابلیس، در قرآن به معنی موجود خاصّی که از رحمت خدا رانده شده و گاه معادل با شیطان به معنی عام به کار رفته است، هر چند که کلمه شیطان نیز در قرآن گاه به معنی ابلیس آمده است.
ابلیس به سبب اطاعت نکردن ِ امر خدا از روی استکبار و بر منشی، مطرود و مردود از مقام قرب الهی است و تا روز بازپسین، «وقت معلوم »،
حجر/سوره۱۵، آیه۱۸.
کلمه «ابلیس » در قرآن کریم ۱۱ بار و داستان سرپیچی او از امر الهی و استکبار او بارها به صورت های گوناگون بازگو شده است. مفصل ترین آن ها در سوره مبارکه اعراف
اعراف/سوره۷، آیه۱۰-۱۷.
ظاهر آیات شریفه درباره ابلیس، مفسّران را در این که او از فرشتگان بوده یا نه به اختلاف وا داشته است.
← آیات دال بر فرشته بودن
...

💡 شواهد معماری در تل ابلیس نشان از تغییراتی در ساختار اجتماعی‌اقتصادی سکونت‌گاه‌ها (از گروه‌های تک‌خانواده به واحدهای بزرگتر) در اواخر دوران نوسنگی با سفال دارد.

💡 دفاع از ابلیس، مهم‌ترین آموزهٔ حلاج پس از ادعای انا الحق بود.

💡 من آن رهبان خود نامم من آن قلاش خود کامم که دستوری بود ابلیس را کردار من هر شب

💡 «وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ» گفتیم فریشتگان را «اسْجُدُوا لِآدَمَ» سجود کنید آدم را «فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ» سجود کردند مگر ابلیس «أَبی‌» (۱۱۶) سر باز زد.

💡 گفتا که مار! بازی ابلیس خورده ‏ای؟ کی بر خدای پاک خیانت بود روا