نمازکن

نمازکن. [ ن َ ک ُ ] ( نف مرکب ) به جاآورنده نماز. نمازگزار. ( فرهنگ فارسی معین ). نمازخوان. نمازی: مردی مرا بود از اهل صلاح و نمازکن.( تفسیر ابوالفتوح ج 4 ص 377، از فرهنگ فارسی معین ).

( صفت ) بجا آورنده نماز نماز گزار:... مردی مرابودازاهل صلاح و نمازکن.

💡 عطش حرص‌ یکقلم زجهان برده رنگ نم همه خاکست آب هم به تیمم نمازکن

💡 وَ أَقِیمُوا الصَّلاةَ و نماز بپای دارید، وَ آتُوا الزَّکاةَ و زکاة بدهید، وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعِینَ و با نمازکنان نماز کنید.