نزهه القلوب فی تفسیر غریب القران العزیز

[ویکی نور] نزهه القلوب فی تفسیر غریب القرآن العزیز. نزهة القلوب فی تفسیر غریب القرآن العزیز، اثر ابوبکر محمد بن عزیز سجستانی (معرب سیستانی)، به روایت عبدالله بن حسین بن حسنون، با تحقیق یوسف عبدالرحمن المرعشلی، کتابی است در تفسیر واژه های دیریاب قرآن کریم که به زبان عربی و در سال های پایانی قرن سوم و آغازین قرن چهارم هجری نوشته شده است.
این اثر، به نام های «غریب القرآن» و نزهة القلوب فی تفسیر غریب القرآن علی حروف المعجم» نیز ثبت گردیده است
آنچه باعث اهمیت اثر حاضر شده، آن است که نویسنده، کتابی جز آن ننوشته و این کتاب، ثمره حیات علمی اوست
دو مقدمه از محقق و نویسنده آغازگر کتاب می باشد.
نویسنده، کتابش را بر پایه حروف تهجی یا ترتیب الفبایی سامان داده است (بدون رعایت ریشه واژگان) و کلمات قرآن را با زوائدش مرتب ساخته است (مثلا کلمه «أقاموا» را در الف مفتوح آورده است نه در ضمن حرف «قاف»). البته با توجه به این نکته که مؤلفان پیش از وی، آثار خود را به ترتیب سوره ها و آیه ها تنظیم کرده اند، شیوه او تازه و نو تلقی می شود

💡 حمد ا… مستوفی در کتاب نزهه القلوب «جنابذ» را به کار برده است. در برهان قاطع نیز کلمه کنابد را آورده و می‌گوید: کنابد نام جایی و مقامی است و در آنجه کوهی است که گودرز سرلشکر کیخسرو آنجا فرود آمده بود و در آنجه بیژن دو سه برادر پیران را به چند مصاف کشت.

💡 در دوره صفوی اتصال شهرهای شمالی ارس با شهرهای جنوب ارس از مسیر باجروان برقرار می‌شده‌است.حمداله مستوفی در کتاب نزهه القلوب فاصله شهر سلطانیه که پایتخت آن زمان بوده تا باجروان را چنین توضیح می‌دهد :