شهادت امام علی علیه السلام

[ویکی اهل البیت] امیرالمومنین علی علیه السلام ماه رمضانی که در آن به شهادت رسید به طور اشاره و کنایه و گاهی صریح ولی بدون این که جزئیات و خصوصیات و وقت (حادثه شهادت خود) را دقیقاً تعیین بفرماید یک حالتی را نشان می داد که نگرانی کلی برای همه و در درجه اول برای خاندان ایشان به وجود آورده بود.
بنا به نقل ابن سعد، سه نفر از خوارج با نام های عبدالرحمان بن ملجم، برک بن عبدالله تمیمی و عمرو بن بکیر تمیمی در مکه با یکدیگر قرار گذاشتند تا امام علی علیه السلام، معاویه و عمرو بن عاص را بکشند. عبدالرحمان به کوفه آمده و با دوستان خارجی خود دید و بازدید می کرد. یک بار به دیدار گروهی از طایفه «تیم الرباب» رفت. در آنجا زنی را با نام «قطام بنت شجنة بن عدی» دید که پدر و برادرش در نهروان کشته شده بود.
ابن ملجم او را خواستگاری کرد. زن مهر خویش را سه هزار (دینار!) و قتل امام علی علیه السلام قرار داد. ابن ملجم گفت: که از قضا برای همین به کوفه آمده است. (طبقات الکبری، ج 3، ص 38-35) او چندی شمشیر خویش را به زهر آلوده کرده و با همان، ضربتی بر سر امام زد که به دلیل عمیق بودن زخم و سمی بودن شمشیر، امام را به شهادت رساند. گفته شده که ابن ملجم آن شب را در خانه اشعث بن قیس بوده است. (مقتل الامام امیرالمؤمنین علیه السلام، ص 36، ش 13)
امام در صبحگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال 40 هجری زمانی که امام آماده می شد تا به سوی صفین حرکت کرده و جنگ جدیدی را با معاویه آغاز کند، توسط شقی ترین انسان ها، عبدالرحمان بن ملجم مرادی مجروح شده و سه روز بعد در 21 رمضان به شهادت رسید.
روایات متعددی حکایت از آن دارد که امام در مدخل ورودی مسجد (در درون مسجد) مورد حمله ابن ملجم واقع شده است. (همان، ص 29، ش 4، ص 35، ش 12) در نقل های دیگری آمده است که امام در حال بیدارکردن مردم برای نماز بود که مورد حمله قرار گرفت. (همان، ص 28، 33، ش 11)
منابع موجود تاریخی بیشتر اشاره به نقل نخست کرده اند. در برابر روایات دیگری وجود دارد که زمان حمله ابن ملجم را وقتی می داند که امام مشغول نماز بوده است. در نقلی از میثم تمار آمده است که امام نماز صبح را آغاز کرده و در حالی که یازده آیه از سوره انبیاء خوانده بود. ابن ملجم با شمشیر ضربتی بر سر امام زد.(همان، ص 30، ش 5)
در نقل دیگری از یکی از نوادگان جعدة بن هبیره - که این جعده فرزند ام هانی بوده و گاهی به جای آن حضرت نماز می خوانده و در برخی نقل ها آمده که پس از ضربت خوردن امام، او جلو آمده و نماز را ادامه داد - گفته شده است که وقتی ابن ملجم ضربه را زد که امام در نماز بود. (همان، ص 30، ش 6)

💡 به اندازه اى اين افراد و پيروانشان نسبت به على (ع ) و خاندان آن حضرت كينه داشتندكه بعد از شهادت امام حسين (ع ) به عنوان شكر پيروزى، اين مساجد را تجديد بنانمودند.

💡 آن طور كه در حديث آمده است، طور بنا به دو معناى ظاهرى و معنوى،محل شهادت امام حسين عليه السلام است و كتاب مسطور، بدن شريف آن حضرت و بيتالمعمور سر ايشان و بحر مسجور، ميدان كربلا در روزى است كه جنگ واقع شد.

💡 در يك نگاه كلى مى توان كتاب هايى را كه در خصوص موضوع ((غيبت )) نگاشته شدهبه لحاظ تاريخ نگارش آنها، به سه گروه تقسيم كرد.اول آنچه كه در طول زندگى يازده امام عليهم السلام تا هنگام شهادت امام عسگرى عليهالسلام (260 ه -/ 874 م ) نوشته شده و دو ديگر آنچه كه در فاصله غيبت صغرى و غيبتكبرى (260-329 ه -/ 874-941 م ) و از آغاز غيبت كبرى (بعد از 329 ه -) تاكنوننگارش يافته است.

💡 ما بقيه روايات ابن عباس را - به خواست خدا - در آن قسمت كه از سبب شهادت امام حسين (ع ) سخن خواهيم گفت، مى آوريم.

💡 محمد حنفيه پس از شهادت امام حسين عليه السلام واهل بيت او در كربلا، بسيار اندوهگين و سوگوار بود و نفرتى تمام از دستگاه جبارامويان در او پديد آمده بود. به همين جهت قيام هايى كه پس از شهادت امام حسين عليهالسلام بر ضد امويان برپا مى شد، مورد تاييد محمد حنفيه قرار مى گرفت. نمونهبارز آنها، قيام مردم مدينه به رهبرى عبدالله بن حنظله - معروف به واقعه حره - و قياممختار در كوفه است.