ابومنهال عیینه بن عبدالرحمن ال مهلب

[ویکی فقه] ابومنهال عیینه بن عبدالرحمن آل مهلب. ابومنهال عیینة بن عبدالرحمن مهلبی، از شخصیت های خاندان آل مهلب می باشد؛ این خاندان، خاندانی اصالتا ایرانی منسوب به مهلّب بن ابی صُفره بوده، که در اوایل ظهور اسلام برآمد و لااقل تا سده ۷قمری/۱۳میلادی امیران، وزیران، شاعران و دانشمندانی از آن برخاستند.
ابومنهال عیینة بن عبدالرحمن مهلبی (۲ق/۸م)، با شاگرد خلیل بن احمد و مربی عبدالله بن طاهر بن حسین بود. وی با عبدالله وارد نیشابور شد و در همان جا درگذشت. او به اخبار و ایام بسیار آگاه بود و از امام صادق (علیه السلام) حدیث روایت کرده است.
حموی، یاقوت، معجم الادباء، ج۵، ص۲۱۵۱.
۱. ↑ حموی، یاقوت، معجم الادباء، ج۵، ص۲۱۵۱.
دانشنامه بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، برگرفته از مقاله «آل مهلب»، ج۲، ص۴۷۳.
...

💡 حسن بن على بن يقطين مى گويد: ((به امام هشتم عليه السّلام عرض كردم كه من به شمانزديك نيستم تا هر چه را كه درباره دين مى خواهم از شما سؤال كنم، آيا يونس بن عبدالرحمن مورد اعتماد است تا احتياجات شرعى ام را از او بپرسم ؟حضرت فرمودند: آرى )).

💡 عبيدالله بن زياد شخصى را به نام سويد بن عبدالرحمن فرمان داد تا مساله فرار از جنگتحقيق كند و متخلفان را نزد او برد، و او يك نفر شامى را كه براى انجام امر مهمى ازلشكرگاه به كوفه آمده بود، گرفته و نزد عبيدالله برد و او دستور داد سر آن مردشامى را از تنش جدا نمايند تا كسى جرات سرپيچى از دستورهاى او را نكند! نوشته اندكه آن مرد شامى براى طلب ميراث به كوفه آمده بود! (533)

💡 شعيب بن عبدالرحمن گويد: در روز عاشورا وقتى كه حسين (عليه السلام ) را به شهادترساندند، و بدنش را عريان گشت، آثار خراشيدگى در پشت حضرت ديده شد، از امامسجاد (عليه السلام ) علت آن را پرسيدند.

💡 و در اين روز، سنه 367، (قاضى ابوبكر محمد بن عبدالرحمن بغدادى ) معروف بهابن قريعه در بغداد وفات كرد و او از فضلاء عصر خود بوده و بسيارى خوش قريحه وحاضر جواب بود و هر مسئله مضحك غريبى كه از او مى پرسيدند، بدونتاءمل مطابق سئوال جواب ميداده، از جمله، از او پرسيدند: