خشک بید

خشک بید. [ خ ُ ] ( اِ مرکب ) درخت بید وقتی که خشک شده است. کنایه از هر چیز پژمرده و خشک شده:
ز باغ خاطر من خواه تازه نخل سخن
ز خشک بید هر افسرده ای چه آری یاد.خاقانی.

درخت بید وقتی که خشک شده است کنایه از هر چیز پژمرده و خشک شده.

💡 هر روز به درد از تو نویدی دارم بر تهمت عود خشک بیدی دارم

💡 گر تو یکی خشک بید بی‌هنری علم تو را سرو جویبار کند