اخره

اول، آغاز

( آخره ) آخره. [ خ ِ رَ ] ( ع ص ) تأنیث آخر. نقیض متقدمه. || ( اِ ) پس پالان. پس کوهه پالان. آخرةالرحل. ج، اواخر.
- آخره عین؛ دنباله چشم.
آخره. [ خ ُ رَ / رِ ] ( اِ ) آخوره. آخُرک. ترقوه. چنبره گردن. || گودی که در میان توده خاک کنند تا در آن آب ریزند گل ساختن را. || طویله، به معنی طنابی درازو برکشیده که چندین اسب بدو توان بستن:
تیغزنان میرسد خسرو انجم ز شرق
کو همه شب دررمید زآخره کهکشان.عزالدین شروانی.
( اخرة ) اخرة. [ اَ خ ِرْ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ خریر. زمینهای دشت که در میان پشته ها و کوهها باشد.
اخرة. [ اَ / اُ خ َ رَ ] ( ع ق، اِ ) سپس: جاء اَخرة و جاء اُخرَة و جاء بأخَرَة؛ آمد پس از همه. ماعرفته الا باخرة؛ نشناختم او را مگر پس از همه. ( از منتهی الارب ).
اخرة. [ اَ خ ِ رَ ] ( ع اِ ) مهلت. نسأه. نظرة. نسیه: بعته بأخرة؛ فروختم آنرا به نسیه و مهلت.

( آخره ) ( اسم ) ۱ - ترقوه چنبر. گردن آخرک. ۲ - گودیی که در میان تود. خاک کنند تا در میان آن آب ریزند برای گل ساختن. ۳ - طنابی دراز و برکشیده که چند اسب را بتوان بدو بست.
نقیض متقدمه ترقوه چنبره گردن
مهلت

[ویکی الکتاب] آخره. ریشه کلمه:
اخر (۲۵۰ بار)ه (۳۵۷۶ بار)