بی علم

بی علم. [ ع ِ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + علم ) بی دانش. جاهل. نادان:
طاعت بی علم نه طاعت بود
طاعت بی علم چو باد صباست.ناصرخسرو.شرف در علم و فضلست ای پسر عالم شو و فاضل
بعلم آور نسب، ماور چو بی علمان سوی بلعم.ناصرخسرو.سخن را بمیزان دانش بسنج
که گفتار بی علم باد است و دم.ناصرخسرو.مردم از گاو ای پسر پیدا بعلم و طاعتست
مردم بی علم و طاعت گاو باشد بی ذنب.ناصرخسرو.دو کس دشمن ملک و دین اند یکی پادشاه بی حلم دویم زاهد بی علم. ( گلستان ). || بی آگاهی. بی اطلاع. بی وقوف. رجوع به علم شود.

بیدانش. جاهل. نادان.

💡 بی علم نمی‌تانی کز پیه کشی روغن بنگر تو در آن علمی کز پیه نظر سازد

💡 فغان زین صوفی در حلم مانده ولی در حلم خود بی علم مانده

💡 عمل بی علم نبود جز به کام اژدها رفتن چو بی دانش بود اعمال اژدرها دمان بینی

💡 شد نگون رایت عباس علم دار حسین بی علم دار و علم تا چه شود کار حسین

💡 بدین آلودگی بی علم و ادراک تو خواهی برد پی بر عالم پاک