بوسه گه

بوسه گه. [ س َ / س ِ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) بوسه گاه. بوسگاه:
با چنان بوسه گه آنگاه زمین بوسه کنی
بر وزیری که امام است و امامی که وزیر.سوزنی.بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد
نورده آفتاب بخت بلند توباد.خاقانی.ناقه ای کو پای بر یالش نهد
بوسه گه هم پای و هم یالش کنم.خاقانی.رجوع به بوسه گاه شود.

بوسه گاه. بوسگاه

💡 آن لعل شکرخند مکن بوسه گه غیر تا کی نمکم بردل مجروح بسائی

💡 تا غنچه تو بوسه گه مدعیان شد سر تا بقدم جامه چو گل باز دریدم

💡 اسم داران سپه را باد آن در بوسه گه پادشاهان جهان را باد آن در سجده‌گاه

💡 این سری را که زنی چوب، تو هر دم به لبش لب او بوسه گه ختم رسل بود مدام

💡 ناقه ای کو پای بر یالش نهد بوسه گه هم پای و هم یالش کنم

💡 شد دلم محروم ازو با آنکه از نزدیکیش گه خیال بوسه گه میل کناری داشتی