بخت بلند

بخت بلند. [ ب َ ب ُ ل َ ] ( ص مرکب ) که بخت بلند دارد. بلندبخت. مقبل.

که بخت بلند دارا بلند بخت.

💡 می خواه از آن نگار که او را ز بهر تو بخت بلند خلقت حسن و جمال داد

💡 کوته بود ز قامت بخت بلند تو گر روزگار ابره شود چرخ آستر

💡 یکی را همه بهره شهد است و قند تن آسانی و ناز و بخت بلند

💡 همینقدر به سرکویش اعتبار بس است که چرخ داغ ز بخت بلند و پستی ماست

💡 ور به خوبی در بودی خطر و بخت بلند سرو سالار جهان بودی خورشید منیر