بلاش پنجم

بلاش پنجم. [ ب َ ش ِ پ َ ج ُ ] ( اِخ ) بیست وهشتمین پادشاه اشکانی ( 208 یا 209 تا216 م. ) پسر بلاش چهارم و برادر اردوان است. این پادشاه همیشه با برادر خود اردوان در حال نزاع بود و سرانجام سلطنت نصیب برادر وی گردید و او بر قسمت اعظم دولت اشکانی مستولی شد و بلاش فقط در قسمتی از بابل پادشاهی کرد. ( از دایرةالمعارف فارسی ) ( از فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به تاریخ ایران باستان ص 2517 شود.

بیست و هشتمین پادشاه اشکانی پسر بلاش چهارم و برادر اردوان است. این پادشاه همواره با برادر خود اردوان در حال نزاع بود و سرانجام سلطنت نصیب برادر وی گردید و او بر قسمت اعظم دولت اشکانی مستولی شد و بلاش فقط در قسمتی از بابل پادشاهی کرد.

💡 پایان سلطنت بلاش چهارم با شورش خسروی دوم در سال ۱۹۰ دچار نابسامانی شد. خسرو سکه‌هایی از خود در ماد، اکباتان، ضرب کرد. با این حال، پسر بلاش چهارم، بلاش پنجم، جانشین او شد، و به نظر می‌رسد که به سرعت توانست خسروی دوم را سرنگون کند و به عنوان بلاش پنجم بر تخت

💡 از وقایع دوران حکومت او در ارمنستان اطلاعات چندانی در دست نیست، به جز اینکه می‌دانیم او پسرش رِو اول (۱۸۹–۲۱۶) را در سال ۱۸۹ بر تاج و تخت ایبری نشاند. مشخص نیست که انتقال قدرت از بلاش چهارم به بلاش پنجم مسالمت آمیز بوده است یا اینکه بلاش پنجم در یک جنگ داخلی تاج و تخت را به دست گرفته است. زمانی که بلاش پنجم شاهنشاه امپراتوری اشکانی شد، تاج و تخت ارمنستان را به پسرش خسرو اول (حک. ۱۹۱–۲۱۷) سپرد.

💡 بلاش ششم یا وَلَگش ششم (به پارتی: 𐭅𐭋𐭂𐭔) که در منابع تاریخی قدیم او را با نام بلاش پنجم می‌شناسند، شاه اشکانی در میانه سال‌های ۲۰۸ تا ۲۲۸ میلادی بود.

💡 بَلاش پنجم یا وَلَگَش پنجم (به پارتی: 𐭅𐭋𐭂𐭔) بیست و هشتمین و از آخرین شاهنشاهان خاندان اشکانی است که از سال ۱۹۱ تا ۲۰۸ میلادی شاهی کرد. وی همچنین با عنوان واقارش دوم (به ارمنی: Վաղարշ Բ) از سال ۱۸۰ تا ۱۹۱ میلادی پادشاه سلسله اشکانی ارمنستان بود. وی جانشین و پسر بلاش چهارم بود. در منابع قدیمی بلاش ششم را بلاش پنجم نامیده‌اند و به این ترتیب بلاش پنجم را نیز بلاش چهارم دانسته‌اند.

💡 سلطنت بلاش پنجم با جنگ با امپراتوری روم ادامه یافت که از سال ۱۹۵ تا ۲۰۲ به طول انجامید و منجر به تصرف کوتاه مدت پایتخت اشکانیان، تیسفون، و تأیید مجدد حکومت رومیان در ارمنستان و شمال بین النهرین از سوی حکومت اشکانی شد. در همان زمان، درگیری داخلی در قلمرو اشکانی رخ داد و یک شاهزاده محلی پارسی به نام بابک، پایتخت پارس، استخر را تصرف کرد. این اتفاق سنگ بنای ظهور ساسانیان را گذاشت.