دو تاره

دوتاره. [ دُ رَ / رِ ] ( ص نسبی، اِ مرکب ) دوتار. دوتا. سازی است ایرانی. ( یادداشت مؤلف ). || دوتاره کربرکه ای؛ قماشی که از هند می آورده اند. ( یادداشت مؤلف ): چندی راه هندوستان پیموده مانند شمسی دو سالوی و ساغری و دو چنبری و بیرم سلطانی و دوتاره کربرکه ای. ( نظام قاری ص 152 ).
دوتاره ز کربرکه آمد برون
دگر چونه و شیله از حد فزون.نظام قاری.آبی دگر دوتاره کربرکه ای گرفت
تا روی بازشست ز سالوی قندهار.نظام قاری.

دو تار. سازی است ایرانی.

💡 امروز کوفتم به پی آنک او دی می‌داشت طاعتم به سر و تاره

💡 در شانه ی وصل من بیچاره نگارا چونست که یک تاره ز موی تو نباشد

💡 چون دیده موری و چو یک تاره موئی آورد ببازار دهانی و میانی

💡 قلب احبا نواخت چون سخن از مهر ساخت پیکر اعداگداخت تاره پیکار زد

💡 زلف تو تاب گرفت و دل من شانه ی اوست بو که یک تاره از این موی بدین شانه رسد