لغت نامه دهخدا
رباط فراوه. [ رُ طِ ف َوِ ] ( اِخ ) رباطی است بدیلمان بر سرحد میان خراسان و دهستان، بر کران بیابان نهاده و ثغر است بر روی غوز [ غز ] و اندر رباط یک چشمه آب است چندانکه تنها خوردن را بسنده آید و ایشان را هیچ کشت و برز نیست و غله از حدود نسا و دهستان آرند. ( از حدود العالم ).