شعر خوان

شعرخوان. [ ش ِ خوا / خا ] ( نف مرکب ) خواننده شعر. انشادکننده شعر. که شعر بخواند. ( از یادداشت مؤلف ):
بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی
گاهی سرودگوی شد و گاه شعرخوان.خاقانی.سروقد و ماهروی لاله رخ و مشکبوی
چنگزن و باده نوش رقص کن و شعرخوان.خاقانی.آن شاهد شهدلفظ زیبا
آن شاعر شعرخوانم این است.نظامی.

خواننده شعر انشاد کننده شعر

💡 منظومه هُژَبر سلطان (مازندرانی: هوجبرنومه یا هوجبر سلطون) روایتی شعرگونه به زبان تبری برگرفته از حوادث تاریخی است که در مازندران رخ داده‌است و شخصیت اصلی این روایات اسدالله‌خان می‌باشد و اولین کسی که برای رشادت های هجبر سلطان شعر خواند محمدعلی رد آوازه مند به محمدعلی شعر خوان که اهل روستای پیتسرا دوآب سوادکوه می باشد بود.

💡 گشتم اندر فرقت تو شعر گوی گشته بودم در وصالت شعر خوان

💡 گر همی شعر خوانی از پی نان تا بگویم اگر نمی‌دانی

💡 1- در كامل الزيارات و ثواب الاعمال و امالى مروى است كه امام جعفر صادق عليه السلامبه ابى عماره منشد يعنى شعر خوان فرمود:

💡 در زیر سرو نغمۀ کبکان رود زن بر شاخ بید نعرۀ مرغان شعر خوان

💡 و به سندهاى معتبره بسيار از ابو عماره مُنْشِد(يعنى شعر خوان )روايت كرده اند كه گفت:روزى به خدمت جناب صادق عليه السّلام رفتم حضرت فرمود كه شعرى چند در مرثيهحسين عليه السّلام بخوان، چون شروع كردم به خواندن حضرت گريان شد و من مرثيهمى خواندم و حضرت مى گريست تا آنكه صداى گريه از خانه آن حضرت بلند شد.