دو برگ

دوبرگ. [ دُ ب َ ] ( ص مرکب ) گیاه تازه روییده که هنوز شاخ میانین آن دیده نشود. ( یادداشت مؤلف ).
- دوبرگ شدن گیاه؛ پس ازسر برکردن از زمین دوپاره شدن آن. دو قسمت شدن برگ گیاه روییده از زمین. ( یادداشت مؤلف ):
مخایل سروری به کودکی زو بتافت
چو برچمن شد دوبرگ بوی دهد ضیمران.مسعودسعد.- || شکافتن حب و دانه بار اول به دو قسمت. ( یادداشت مؤلف ).

گیاه تازه روییده که هنور شاخ میانین آن دیده نشود.

💡 به پیش لاله بنفشه سجود کرد چو دید که هر دو برگی از لاله شد یکی محراب

💡 برگ‌های این گیاه معمولاً دارای شکل مستطیلی یا به شکل نیزه در دور خود و پراکندگی آن‌ها معمولاً چندبرگی یا دو برگی است.

💡 کف دست سوده به یکدگر چمن طراوت بیدلی که ز صد بهار گل اکتفا به همین دو برگ حنا کند

💡 منکر وضع ندامت غافلست از ساز عیش دست‌ها اینجا دو برگ ‌گل به هم ساییده‌اند

💡 چون دو برگ سبز کز یک دانه سر بیرون کند یک‌دل و یک‌روی در نشو و نما بودیم ما

💡 متن در دهه ۸۳۰ نوشته شده که در دو برگ در کتابخانه صومعه فولدا یافت شده‌اند.