دلقم

دلقم. [ دِ ق ِ ] ( ع ص ) زن گنده پیر. ( منتهی الارب ). || شتر ماده دندان ریخته از پیری، و میم آن زائد است. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). دلقاء. رجوع به دلقاء شود.

💡 اگر معیوب تر از کل خلقم شود پوشیده عیب از حسن دلقم

💡 ای ساقی از می عشق دلقم بشو و بیا چون دلق زرق من است چند از سیه گریم

💡 بد نام تری از من، در حلقه ی رندان نیست هر لحظه بود دلقم، جایی گرو جامی

💡 آتش دل بر زده از سینه چاکم علم کهنه دلقم از گریبان تا به دامان سوخته

💡 که ناگه آن یک دلقم‌ گرفت و این یک حلق کشانم از دو طرف ‌کای حریف شاهدباز

💡 گرچه رندم و سر خوش نیست زیر دلقم غش بر گذشته از آتش با دمم سیاوشی‌