بی منازع

بی منازع. [ م ُ زِ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + منازع ) بی رقیب. بدون مخاصم: چنین روزگار کس یاد نداشت که... پادشاه محتشم بی منازع و فارغ دل گردد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 246 ). چو بی جنگ و اضطراب کار یکرویه شد و بی منازع تخت ملک بخداوند رسید. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 342 ). رجوع به منازع شود.

بی رقیب. بدون مخاصم.

💡 بسود چندان در تاختن جناغ خدنگ که بی منازع دارند بندگانش سریر

💡 ساقی و شراب و خُم و میخوار این جمله یکی است بی منازع

💡 قهار بی منازع و غفار بی ملال دیان بی معاون و سلطان بی سپاه