بی زبانی

بی زبانی. [ زَ ] ( حامص مرکب ) خاموشی. ( ناظم الاطباء ). سکوت:
چون مرا آفت ز گفتن میرسد
بی زبانی بر زبان خواهم گزید.خاقانی.لیکن بحساب کاردانی
بی غیرتی است بی زبانی.نظامی.من از بی زبانی ندارم غمی
که دانم که ناگفته داند همی.سعدی. || عجز از سخن آوری. لالی. گنگی:
نه گویای سخن از بی زبانی
نه جویای طعام از ناتوانی.نظامی.- با زبان بی زبانی؛ نه آشکارا و به وضوح. به ایما و اشاره با حرکات و وجنات:
بی زبانان با زبان بی زبانی شکر حق
گفته وقت کشتن و حق را بزندان دیده اند.خاقانی. || فقد زبان. نداشتن قدرت ناطقه و تکلم:
در او [ در نی ] جان نه و عشق جان منست
بدین بی زبانی زبان منست.نظامی. || عدم فصاحت و زبان آوری. عجز در سخن بلیغ و رسا گفتن:
نه عجب کمال حسنت که بصد زبان بگویم
که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی.سعدی.

خاموشی. سکوت. یا عجز از سخن آوری

💡 صد زبان از بهر درد من کم است شرح آن با بی زبانی چون کنم

💡 سر مزار شهیدان یکی عنان در کش که بی زبانی ما حرف گفتنی دارد

💡 بی زبانی حلقه بیرون در دارد مرا ورنه در گیسوی او چون شانه جا می داشتم

💡 سلاح کار خود اینجا ز بی زبانی ساز که بی زبان دفع زبانیه است آنجا

💡 هنوز از بی زبانی خفته باشم ز صد شکرش یکی ناگفته باشم

💡 نیست مهر خامشی از بی زبانی بر لبم تیغ ها زیر سپر دارم تماشاکردنی