بازیدن

بازیدن. [ دَ ] ( مص ) بازی کردن. باختن. ( شعوری ج 1 ص 180 ) ( ناظم الاطباء ) ( حاشیه برهان قاطع چ معین ):
زمانی سوی گوسفندان شویم
ز بازیدن و لهو خندان شویم.فردوسی.چو طفل باهمه بازید و بی وفائی کرد
عجب تر آنکه نگشتند هیچ از او استاد.سعدی. || غارت کردن. || مکرر کردن. || کوشش کردن. || ببازی مشغول کردن. ( ناظم الاطباء ). || قمار کردن. با کسی قمار بازیدن. مقامره. با هم قمار بازیدن. تقامر. ( زوزنی ). || فدا کردن. قربان نمودن. ( ناظم الاطباء ).
- جوز بازیدن؛ گردوبازی کردن: کودک لذت جوز بازیدن بر لذت مباشرت و ریاست تقدیم کند. ( کیمیای سعادت ).
- سربازیدن؛ فدا کردن سر. سر باختن:
من سری دارم و در پای تو خواهم بازید
خجل آن تنگ بضاعت که سزاوار تو نیست.سعدی.- شطرنج بازیدن؛ بازی شطرنج: و آنکس که دانست که شطرنج چون باید نهاد و بنهاد لذت بیش از آن یافت که آنکس که داند چون باید بازید. ( کیمیای سعادت ). علم نهادن شطرنج از علم بازیدن وی خوشتر. ( کیمیای سعادت ).
- عشق بازیدن؛ معاشقه کردن:
چون شوی تنگدل ار باتو همی بازم عشق
عشق بازیدن با خوبان رسمی است قدیم.فرخی.عشق بازیدن چنان شطرنج بازیدن بود
عاشقا گر دل نبازی دست سوی او میاز.منوچهری.- ندب بازیدن:
ندبی ملک سپاهان را بازید و ببرد
روم را مانده ست اکنون که ببازد ندبی.منوچهری.- نرد بازیدن؛ بازی نرد کردن:
گه دست یازیدم همی، زلفش طرازیدم همی
گه نردبازیدم همی، یک بوسه بود و دوندب.سنائی.

۱. = باختن
۲. بازی کردن: عشق بازیدن چنان شطرنج «بازیدن» بُوَد / عاشقی کردن نیاری دست سوی او میاز (منوچهری: ۵۳ ).

( بازید بازد خواهد بازید بباز بازنده بازیده )

💡 بیجادۀ لولوی تو سیم اندر میم بازیدن عشق تو امید اندر بیم

💡 چه شوی تنگدل ار بر تو همی بازم عشق عشق بازیدن با خوبان رسمیست قدیم

💡 هرکه با جان عشق بازد این خطاست عشق بازیدن ز جانی دیگر است

💡 همه کودکان را به میدان فرست به بازیدن گوی و چوگان فرست