زف

زف. [ زَف ف ] ( ع مص ) فرستادن عروس را به سوی شوی: زف العروس الی زوجها زفاً بالفتح و زفافاً بالکسر. || درخشیدن برق. || بشتافتن شتر مرغ و جز آن یا تیز رفتن یا دویدن زف الظلیم و غیره. زفاً و زفیفاً و زفوفاً. منه یقال: زف القوم؛ ای اسرعوا. فاقبلوا الیه یزفّون. ( قرآن 94/37 )؛ ای یسرعون. || شروع کردن در دویدن. نیک وزیدن باد. || خود را برزمین افگندن طائر یا گستردن هر دو بازو را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
زف. [ زِف ف ] ( ع اِ ) پرهای ریزه از شتر مرغ یا از هر مرغ که باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

پر های ریزه از شتر مرغ یا هر مرغی که باشد

💡 تو زفان از شیوهٔ او دور دار عاشق و دیوانه را معذوردار

💡 پس زفان گشته قلم بی روی و راه میروم وانگاه در آب سیاه

💡 پس زفان بگشاد شبلی بی قرار گفت خود را بیهده رنجه مدار

💡 چو نعمت ذات او بالای گفتست زفان از کار شد چه جای گفتست

💡 سگ زفان حال بگشاد آن زمان گفت اگر خشکم مکش از من عنان