تبرء

(تَ بَ رُّ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) بیزار شدن. ۲ - (اِمص. ) بیزاری.

بیزار شدن.
بیزا

💡 فاذا رفع يديه و قال: الله اكبر و اثنى على الله،قال الله تعالى لملائكته: ياعبادى ! اما ترونه كيف كبرنى وعظمنى و نزهنى عن ان يكونلى شريك او شبيه او نظير ورفع يده و تبرء عما يقوله اعدائى من الاشراك بى ؟اشهدكم انى ساءكبرده و اعظمه فى دار جلالى و انزهه فى متنزهات داركرامتى و ابرئهمن اثامه و من ذنوبه و من عذاب جهنم و من نيرانها

💡 فاذا رفع يديه و قال: (الله اكبر) و اثنى على الله،قال الله تعالى لملائكته: يا عبادى ! اما ترونه كيف كبرنى و عظمنى و نزهنى عن انيكون لى شريك او شبيه او نظير و رفع يده و تبرء عما يقوله اعدائى من الاشراك بى؟اشهدكم انى ساكبره و اعظمه فى دار جلالى و انزهه فى متنزمات دار كرامتى و ابرئهمن اثامه و من ذنوبه ومن عذاب جهنم و من نيرآنها؛

💡 و مؤ يد اين گفتار، قول خداوند متعال است كه مى فرمايد: (ما كان للنبى و الذين آمنوا انيستغفر واللمشركين و لو كانوا اولى قربى من بعد ما تبين لهم انهم اصحاب الجحيم و ماكان استغفار ابراهيم لابيه الا عن موعده وعدها اياه فلما تبين له انه عدو لله تبرء منه انابراهيم لاواه حليم ).

💡 O استغفار حضرت ابراهيم، براى عموى بت پرستش به خاطر آن بود كه احتمال هدايت شدن اورا مى داد. (ساءستغفرلك ) ولى همين كه از هدايت عمو ماءيوس شد، از او برائت جست. قرآن مى فرمايد: (وما كان استغفار ابراهيم لابيه الا عن موعدة وعدها ايّاه فلما تبين له انّه عدوّ لله تبرء منه ) (393)